Van werken met onbekende machines naar een vaste plek bij Fuhler

Raymond kijkt met trots naar de enorme landbouwmachine voor hem. Het ding van zo’n twee verdiepingen hoog heeft een storing, Raymond is verantwoordelijk voor het oplossen van het probleem. Anderhalf jaar geleden was hij totaal onbekend met dit soort apparatuur. Nu repareert hij ze dagelijks als monteur bij Fuhler, een bedrijf dat mensen en machines regelt voor zwaar buitenwerk.

“In Zuid-Afrika kreeg ik nooit de gelegenheid om me te ontwikkelen en nieuwe dingen te leren,” vertelt hij. “Dat zoek ik hier wel.”

Specialist worden in je vak

De eerste maanden waren heftig. Raymond had op hoog niveau gestudeerd in Zuid-Afrika, maar de specialistische machines bij Fuhler waren nieuw terrein. De theorie kende hij, maar de praktijk was toch wel wat anders. Gelukkig kreeg hij de ondersteuning die nodig was: cursussen over veilig werken met specifieke machines, tijd om te leren, collega’s die geduldig uitlegden.

“Er is geen dag hetzelfde,” zegt Raymond nu met enthousiasme. “Je werkt van oude tot aan nieuwe machines. De problemen zijn anders, de reparaties zijn anders. Dat is heel gaaf.”

Technisch vakjargon

Maar er was een uitdaging waar Raymond niet op gerekend had: de taal. Niet het Nederlands op zich, gewone gesprekken gingen prima. Het was het technische vakjargon dat toch wel lastig was. Onderdelen en gereedschappen hebben in het Nederlands hele andere namen dan in het Afrikaans.

“Het wordt af en toe gezien als onkunde, alsof je niet weet wat dingen zijn,” legt hij uit. “Maar soms weet je er gewoon niet de juiste woorden aan te knopen. Dat betekent niet dat je het niet snapt.”

In het begin communiceerde het team in het Engels voor hem, maar geleidelijk schakelde iedereen over naar Nederlands. Raymonds advies aan andere Zuid-Afrikanen die deze stap overwegen? “Verdiep je in de Nederlandse taal. De taal zo snel en goed mogelijk leren gaat je heel erg helpen.”  En voor werkgevers wil hij meegeven dat het geen reële verwachting is om ervanuit te gaan dat iemand gelijk goed Nederlands kan. “Geef werknemers een periode om zich aan te passen en te laten wennen aan de nieuwe taal.”

Manschap, via wie Raymond eerst werkte, biedt daarom niet alleen standaard taalcursussen aan, maar ook gespecialiseerde trainingen voor monteurs. Zo leren nieuwkomers de woorden die ze op de werkplaats echt nodig hebben.

Een andere werkcultuur

Voor Raymond was de betrokkenheid van zijn werkgever een positieve cultuurschok. Manschap hielp mee met de organisatie van de babyshower. In Zuid-Afrika zou zijn werkgever niet eens geweten hebben dat hij vader zou worden.

“Zelfs contact met je leidinggevende is daar al zeldzaam,” vertelt hij. Ook de work-life balance is totaal anders. In de Zuid-Afrikaanse mijnbouw zijn dagen van meer dan twaalf uur normaal. Veertig uur overwerk per week? Standaard. Anders is je loon te mager.

“Hier krijg je gelukkig elk overuur netjes uitbetaald, zonder dat je ervan afhankelijk bent,” zegt Raymond. Bij Fuhler voelt hij zich geaccepteerd in een team met veel verschillende nationaliteiten. “Ik lig hier heel goed in de groep bij mijn collega’s. Ze zijn gewend om zich aan te passen aan culturen en mensen.”

Vader worden in een nieuw land

Dan wordt zijn dochter geboren. En dan voelt Raymond wel zijn gemis naar eigen land.

“Een kind krijgen in Nederland is echt heel eye-opening,” zegt hij stil. “Ze zal haar opa en oma amper zien.” Met kerst komen zijn ouders naar Nederland, het wordt de eerste keer dat ze hun kleindochter in het echt gaan zien.

Het is een realiteit waar je van tevoren niet bij stilstaat als je besluit te emigreren. Een kind dat hier geboren wordt, groeit anders op dan in Zuid-Afrika. Andere scholen, andere kerken, andere tradities. “Maar het heeft ook zo z’n charme, mijn dochter laten opgroeien in Nederland.”

Zuid-Afrika is niet slecht, benadrukt hij. Hij mist zijn geboorteland, zeker nu hij vader is. Maar de stabiliteit en de vrijheid die Nederland biedt, maakt het zeker waard om hier te zijn.

Blijven

“Ik zie het wel zitten in Nederland,” zegt Raymond beslist. “Als het zo blijft, dan ga ik echt niet weg.”

Bij Fuhler zijn ze blij met hun Zuid-Afrikaanse monteur. Zijn open karakter, zijn leergierigheid, zijn bereidheid om vragen te stellen, het maakt hem een gewaardeerd teamlid. En wie weet, grapt collega Ciska, is zijn dochter over twintig jaar ook welkom als ze hier wil komen werken.